Groot- regionaal huis-aan-huisblad voor Westland, Hoek van Holland en Midden-Delfland met het laatste nieuws op het gebied van gezondheid, zorg en welzijn.
Datum: 27-09-2017 Auteur: Peter Keijzer
Tineke Dekkers liep 20 jaar rond met hersentumor

Tineke Dekkers liep 20 jaar rond met hersentumor

‘Een hersentumor zo groot als een vuist’. En alsof die mededeling nog niet genoeg was kregen Tineke Dekkers en haar man ook nog eens te horen dat ze er vermoedelijk al 20 jaar mee rond liep. Alarmfase vier in plaats van lekker van je seniorentijd genieten. Pig Dekkers doet voornamelijk het woord als we praten over het proces dat zijn vrouw heeft doorgemaakt. “Ik kan niet aangeven wanneer ik zag dat er ‘iets’ veranderde bij Tineke. Zo’n proces komt geleidelijk op gang. Van heel actief naar apathisch gedrag, zo kun je 2016 het beste omschrijven. Ze ging minder doen in huis, bleef langer op de bank zitten of liggen. ’s Morgens laat uit bed, nou….dat is helemaal haar ding niet. Familie en vrienden begonnen ook voorzichtig vragen te stellen of ze iets mankeerde. Ook haar eetgedrag veranderde. Ze begon meer te eten waardoor ze al snel kilo’s aankwam. Onze gezamenlijke zwemsessies veranderen voor haar in een bezoek aan het bubbelbad. Gewoon, geen zin. En als er dan een baantje gezwommen werd kreeg ze knallende hoofdpijn. Toen ze voor de zoveelste keer bij een aanval naar haar hoofd greep vond ik het welletjes; dit is niet normaal. Dat vond onze huisarts gelukkig ook want die stuurde ons door naar de neuroloog. Na allerlei onderzoeken en testjes gedaan te hebben, ook op een lijn lopen ging al met veel moeite, werd besloten om scans te laten maken van haar hoofd. We waren nog niet thuis of we werden al opgebeld of we terug konden komen voor een wat minder leuke boodschap. ‘Ik zal maar zeggen hoe het is’, zo luidde de mededeling van de arts. ‘U heeft achter het oog een kankergezwel, een z.g. meningeoom ter grootte van een vuist. Maar ik kan u enigszins gerust stellen, bij ongeveer 85% van de gevallen is het goedaardig’. Wij dachten natuurlijk meteen aan de 15% waar het niet goed bij afloopt”. Aldus Pig, die het zicht van zijn partner die laatste weken behoorlijk zag afnemen. Besloten werd om verder onderzoek te doen in het gespecialiseerde Westeinde Ziekenhuis in Den Haag. Haast was geboden, de tumor moest snel verwijderd worden.

Bont en blauw
In november was Tineke ‘aan de beurt’: “Ik kon me er helemaal niet druk over maken. Van huis uit ben ik al vrij nuchter maar voor zo’n ingrijpend avontuur zou je je toch echt zorgen mogen maken. Niet dus. Artsen wijten dit toch aan de gedragsveranderingen die samengaan met een dergelijke aandoening. Van de operatie had ik geen enkel besef. Ruim 8 1/2 uur zijn ze met me bezig geweest. Ik kreeg weer enigszins besef toen ik Pig, onze zoon, dochter en schoondochter ergens in de verte hoorde praten. Verder kan je niets. Allerlei verbanden, slangen, piepende computers… Pas de volgende ochtend hoorden we dat de operatie geslaagd was. Vanaf dat moment begon ik ook te beseffen wat er aan de hand was toen ik mezelf in de spiegel zag: mijn gezicht was bont en blauw. Dat gaat dus nooit meer goedkomen, is dan je eerste gedachte. Na een paar dagen met onderzoeken en testen mocht ik weer naar huis. Heerlijk, zo net voor de Kerst”. “Tja”, vult Pig lachend aan. “Het was ook gedaan met de rust. Je praatte honderd-uit, alsof je je tijd aan het inhalen was”. Na veertien dagen mochten de hechtingen eruit en de medicijnen, ruim 19 verschillende soorten pijnstillers, mochten afgebouwd gaan worden. De herstelfase kon beginnen. Toch waren de problemen voor de familie nog niet voorbij.

Verwaarloosde kou
Na de herstelperiode leek het ‘normale’ leven bij de familie Dekkers terug leek te keren. Met inbegrip van een aandoening waar Tineke mee heeft leren leven: “Ik ben al jaren een deel van mijn geur en smaak kwijt. Alleen zoet, zuur, zout en pittige kruiden kan ik nog onderscheiden. Hiervoor was ik destijds ook al eens bij de huisarts geweest. Een verwaarloosde kou, was toen zijn oordeel. In werkelijkheid was het de tumor die actief was in het voorste gedeelte van de hersenen, in het z.g. reuk- en smaakcentrum. Had ik me toen maar verder laten onderzoeken, dan was me een hoop ellende bespaard gebleven. Maar na de operatie bleek dat ook mijn gehoor flink achteruit was gegaan. Zo’n 45% verlies in beide oren. Toen ik in het behandelcentrum moest wezen voor controle, maakte ik kennis met een KNO-arts die me vertelde dat hij zich o.a. bezig houdt met reukstoornissen; in sommige gevallen is het mogelijk om na een behandeling weer goed te kunnen ruiken. Ik heb dus volmondig JA gezegd op de vraag of ik me hier op verder wil laten onderzoeken. Je weet maar nooit!”

Tineke Dekkers heeft geluk gehad. Het had ook zomaar anders af kunnen lopen. “Ik voel me zo goed en heb weer zin in van alles. Wandelen, fietsen, zwemmen….heerlijk. Ik ben zeventien kilo kwijt door mijn normale eetgedrag weer op te pakken.” “Het gaat inderdaad weer prima met haar”, concludeert Pig met een knipoog: “Op een verjaardag moet ik af en toe aan de noodrem trekken met de mededeling ‘Tien, je gasten willen ook nog wat vertellen’!”