Groot- regionaal huis-aan-huisblad voor Westland, Hoek van Holland en Midden-Delfland met het laatste nieuws op het gebied van gezondheid, zorg en welzijn.
Datum: 21-11-2017 Auteur: Peter Keijzer
‘Het rijke gevoel van schaapsherder Lex Thoen’

‘Het rijke gevoel van schaapsherder Lex Thoen’

Het is november. De najaarsstormen geselen de bomen die hun gekleurde tooien in rap tempo verliezen. In de verte staan auto’s stil. Sommige bestuurders stappen uit en grijpen paniekerig naar hun mobiele telefoon om snel wat foto’s te maken. De reden wordt me al snel duidelijk, de Vockestaertkudde komt voorbij.

                                                                                                                          

Het is exact vier jaar geleden dat ik Lex Thoen ontmoette in het natuur- en recreatiegebied De Zuidrand tussen Vlaardingse Vaart en Delftse Schie. In de optrekkende ochtendmist zag ik hoe mijn voormalige hardloopgoeroe getransformeerd was in een heuse schaapsherder. Maar dan wel in kleding die in de tijd van de Vincent van Gogh niet zou hebben misstaan. Hoe is het hem vergaan en wat is er van zijn plannen terecht gekomen? Heeft hij zijn aspiraties bij moeten stellen? De antwoorden liggen voor het oprapen bij de Adrianushoeve. De afspraak is gemaakt en enkele weken later bevind ik me weer midden in het gebied van de vereniging Vockestaert, die zich inzet voor het behoud van het karakteristieke open polderlandschap van Midden-Delfland. Daar aangekomen zie ik een groep mensen aan een tafel zitten die zich voor de hooiberg in het doorgebroken najaarszonnetje de lunch goed laat smaken. “Als je Lex zoekt, die is er niet. Maar als je een poosje geduld hebt zal hij straks wel opdagen”, glimlacht een van de leidinggevenden binnen het gezelschap, wijzend naar een streepje in de polder waarin ik inderdaad de kudde, de herder en enkele gasten in kan ontdekken. Net op het moment dat ik bedenk dat schapen eigenlijk heel traag lopen, betrap ik me op het feit dat hier dergelijke stressige overdenkingen niet thuis horen. De kudde arriveert en ik zie dat herder Thoen niet is veranderd; zijn outfit is nog precies hetzelfde, de gezellige babbel is nog steeds paraat en zijn bordercollie Kita sprint nog letterlijk als een jonge hond.

Wet van Pavlov
Als eenmaal de koffie op tafel staat geeft Lex een update. “Kijk maar eens om je heen. Je ziet nu een boerderij die eigendom is van de vereniging waarvan ‘Stichting Schaapskudde Vockestaert Midden-Delfland’ onderdeel is. Er is een nieuwe stal aangebouwd en het herstellen van wat scheuren in de muren gaat binnenkort starten. De boerderij uit de 30-er jaren heeft nogal wat te leiden gehad van de werkzaamheden aan de A4 die verdiept is aangelegd, een stukje verderop. Een heel verschil met vier jaar geleden toen hier op het zandlichaam mensen hun honden uit lieten. Dat leidde nog wel eens tot een conflict als de kudde in de buurt was. Honden en schapen matchen niet. Een belangrijke reden waarom een collie een kudde in het gareel kan houden omdat die de kudde als tegenstander ziet. Het begrip en acceptatie voor de aanwezigheid van de kudde is sinds die tijd bij de omliggende bewoners alleen maar gegroeid, nu zijn alle honden keurig aangelijnd. Ik ontmoet veel mensen die ‘zomaar’ van zich af komen praten”, aldus Lex, die zich een wens herinnert van enkele jaren geleden: ‘Ik zou hier best nog wel eens met autistische kinderen willen werken’. “Inderdaad, ik kan je vertellen dat ook die wens is uitgekomen want met enige regelmaat lopen hier kinderen mee met de kudde. Kun je je voorstellen wat dat met iemand doet als je vierhonderd schapen mag leiden? Ik geef hen mijn herdersstaf en met hier en daar een klein tikje kan de kudde worden bijgestuurd. Het mooiste moment is als hij of zij met het voerbakje voor de kudde mogen lopen. De leider wordt gelokt volgens de wet van Pavlov, rammel je met het voer komt hij trouw achter je aan en neemt de hele kudde mee. De familie of therapeut van zo’n jongen of meisje loopt samen met mij helemaal achteraan. Door een dorp, over een drukke weg, iedereen staat stil en kijkt geamuseerd toe. De baas mogen zijn over zo’n kudde, ik weet uit ervaring dat het heel veel met je doet”.

Plannen
De groep die bij mijn aankomst lekker zat te lunchen, heeft Lex geholpen om de kudde in het naastgelegen weiland te brengen. Met veel zichtbaar plezier. “Het zijn cliënten met een verstandelijke beperking (Middin) en/of psychiatrische problematiek (Parnassia), samen in één groep. Ze zijn heerlijk buiten en helpen mee op de boerderij. Alles binnen hun interesses en mogelijkheden. Een heel verschil met andere groepen die ook deze mooie locatie bezoeken. Laatst hadden we hier een familiedag waarbij het de wens van oma was om als schaapsherder te fungeren. Ze had de tijd van haar leven. Maar ook voor bedrijven word ik ingehuurd voor communicatietrainingen met o.a. een dagje teambuilding; de medewerkers nemen de taak van de hond over en moeten zorgen dat de kudde naar een bepaalde locatie komt. Ook het splitsen van de kudde hoort daar bij. Wanneer iedereen maar wat doet dan gaat dit echt niet lukken. Met goed overleg en een slimme taakverdeling kun je doelen bereiken. Communicatie is dus het keyword. Want te veel gaat fout op de werkvloer door niet begrepen of gehoord te worden”, aldus de ‘sheepmanager’, die intens geniet van al die aandacht voor de kudde. “Ik loop hier in de stilte met al die verschillende mensen die de rust en omgeving als heilzaam ervaren. En ik hoop van harte dat de Vockestaert zich door kan ontwikkelen tot de ultieme belevingsplek en educatieruimte voor o.a. schoolklassen en doelgroepen met een bepaalde problematiek. Er bestaan zelfs concrete plannen voor een museumruimte”, aldus Lex, die aangeeft dat bezoekers er over een poosje de lunch kunnen gebruiken en een tochtje met de kano kunnen maken om de vogelstand beter te kunnen bekijken. “Gelukkig gaan de ontwikkelingen stap voor stap. Dat ik, samen met al die vrijwilligers, deel van dat proces uit mag maken is uniek. Dat ‘rijke’ gevoel ervaar ik nog elke dag”.